HUASCARAN 6768 m n.p.m. – Tron Bogów”

Najwyższym szczytem białego królestwa Cordillera Blanca jest dwuwierzchołkowy Huascaran, nazywany przez miejscowych „Tronem Bogów”. Huascaran tworzą dwa siostrzane  wierzchołki:

główny Huascaran Sur (Południowy) 6768 m n.p.m. oraz

niższy  Huascaran Norte  (Północny) 6664 m n.p.m.

rozdzielone głęboką przełęczą Garganata, położoną na wysokości 6000 m n.p.m.

 

 Masyw Huascaran jest ograniczony czterema dolinami rzecznymi: Santa na zachodzie (gęsto zamieszkana i oddzielająca Cordillera Blanca od bezśnieżnej Cordillera Negra), Llanganuco od północy, Huaripampa od wschodu (rozciągająca się w kierunku dżungli) oraz Ulta od południa.

Huascaran Północny

 Najbardziej imponująca w całym masywie jest północna ściana Huascaran Północnego, wznosząca się nad jeziorem Llanganuco. Swą wysokością około 1600 metrów budzi grozę i lęk.  Ścianę z prawej strony ogranicza szeroka, północno-zachodnia grań.

Drugi co do wysokości szczyt w Peru, tylko 104 m niższy niż HS. Śnieg na południowych stokach HN, powyżej przełęczy Garganta, może być głęboki i sypki. Obszar ten jest zagrożony lawinowo. Jest to normalna droga, na której występuje kilka „problematycznych” szczelin. Poza tym nie ma większych trudności.

 

            Huascaran Północny widok od południa

Pierwsze wejście: 02.10.1908 : A. Peck, R. Taugwalder, G. zum Taugwald

Dystans, wysokości: 3624 m od Musho , 650 m od obozu 2.

Trudności : PD+/Ad-

Czas: 4-7 dni z wioski Musho ( w zależności od aklimatyzacji).

Wyposażenie: raki, czekany, 2 szable śnieżne , 1-2 śruby lodowe, lina.

Trasa:  ta sama jak na HS; droga przez przełęcz Garganta

 

Huascaran Południowy

Południowo-zachodnia ściana jest pełna grożących lawinami barier seraków, zawieszonych wysoko nad łagodnie wijącym się lodowcem. Z lewej strony jest ograniczona przez ostry jak nóż zachodni filar. Po przeciwnej stronie góry, ponad doliną Matara, wyrasta sześciokilometrowej  szerokości stroma, lodowa ściana wschodnia, narażona na lawiny kamienne spadające ze skalnej bariery, znajdującej się na wysokości około 6400 m n.p.m.

 

            Huascaran południowy, zaznaczona droga wejściowa przez przełęcz Garganta

 

Pierwsze wejście: 20.06.1932 : H Bernard,  Borchers, E Hein, H Hoerlin, E Schneider

Dystans, wysokości: 3740 m od Musho , 750 m od obozu drugiego.

Trudności : PD+/AD-

Czas: 4-7 dni z wioski Musho ( w zależności od aklimatyzacji).

Wyposażenie: raki, czekany, 2 szable śnieżne , 1-2 śruby lodowe, lina.

      Huascaran jest najwyższą górą w Peru i piątą co do wysokości w obu Amerykach. Co do popularności jest drugą, zaraz po Aconcagua (6959 m n.p.m.), która jest najwyższa i ma najwięcej zwolenników wśród wspinaczy.

Obie góry mają charakter „himalajski” dzięki swoim rozmiarom i występującym tam temperaturom. Dla wielu wspinaczy (podczas swojej pierwszej wyprawy do Cordillera Blanca ) HS jest optymalny pod względem ceny i wysokości góry.

Huascaran jest nie tylko sławny wśród wspinaczy, ale również wśród paralotniarzy. Nicolas Jaeger spędził jednorazowo 66 dni na wierzchołku HN w celu badań zachowania się organizmu na dużej wysokości.

Dnia 31 maja 1970 r., o godzinie 15.30 obszar Huascaran nawiedziło największe trzęsienie ziemi w tym rejonie, o sile 7.7 w skali Richtera. Trzęsienie było tak duże, że odpadła część zachodniej ściany  HN i runęła kilka tys. stóp niżej do lodowca, tworząc gigantyczną, błotnistą mieszaninę 600 000 m³ skał, lodu i śniegu, która spadając zwiększała jeszcze swoją objętość o zbierane po drodze skały.

  W ciągu 3 minut lawina, na poduszce powietrznej, pokonała dystans 16 km aż do doliny z prędkością 300 km/h. Większość lawin dochodzi do doliny Llanganuco, do Rio Santa, niszcząc i przykrywając wszystko po drodze, natomiast część ówczesnej lawiny przeskoczyła  200 m grań rzekomo chroniącą miasto Yungay. Ściana mułu i kamieni kompletnie zniszczyła i przykryła miasto 10 m warstwą skał.  Z 18000 mieszkańców  Yungay  przeżyło tylko 240 osób, które uciekły w kierunku cmentarza na wzgórzu, powyżej miasta. Grupy ratownicze otrzymały pomoc z wielu krajów. Zbudowano nawet port lotniczy na północ od Huaraz, dzięki czemu leki i żywność mogły dotrzeć na miejsce katastrofy drogą powietrzną. Wiele dróg i miasteczek w tym rejonie było kompletnie zniszczonych. W wyniku trzęsienia ziemi zginęło ok. 80 tys. osób a milion pozostało bez dachu nad głową.

Po 32 latach widać jeszcze świadectwo tej katastrofy. Historyczne stare budynki oraz ulice zostały odbudowane, ale obawa przed kolejnym trzęsieniem ziemi występuje w sercach tych, co przeżyli.

   

Dojazd do bazy pod Huascaran.

Z Limy, stolicy Peru należy autokarem udać się do Huaraz i dalej do wiosek położonych najbliżej góry, skąd za pomocą mułów można się dostać do bazy pod Huascaran.

  Dotarcie do miejsca:

- dojazd z Huaraz do wioski Mancos  - 2.5 soles , 1 godzina,

- Z Plaza de Aramas do Musho (3030 m ) - 1 soles, ok. 40 min.,

- Hotel w Musho „Albergue de Montana Beltran”, położony  100 m w górę ulicy. Właściciele Marcelino Alcarraz Ochoa i jego żona Patricia Beltran Olivera prowadzą hotel i mogą zorganizować transport do Huascaran Base Camp. W hotelu oferują dobre jedzenie, czysty pokój i gorący prysznic.

Opuszczając Musho należy iść główną ulicą poza miasto w kierunku Huascaran. Droga ta biegnie przez pola farmerskie (ok.1 km),  następnie należy skręcić na południe.

  Potem droga wiedzie szeroką ścieżką w kierunku góry przez plantację eukaliptusów.  Następnie szerokimi zakosami, długim stromym zboczem, aż do grani na starej morenie. Podążając grzbietem droga trawersuje w prawo, następnie zakosami do góry zboczem przez las. Pieszo z Musho, aż do Huascaran Base Camp na wysokości 4150 m dochodzi się w 3-4 godz.